هفته نامه طنین قائنات -> نگاهی به پایان کار و اضمحلال داعش
جدیدترین
تبلیغ در طنین



di-SRDU نگاهی به پایان کار و اضمحلال داعش

علی نصری
«شاید» اگر اندکی قبل از آغاز رسمی جنگ‌ جهانی دوم، در زمانی که جریان « نازیسم» به رهبری هیتلر، فتوحات غیرنظامی خود را آغاز کرده بود و کشور اتریش را ضمیمه خاک آلمان و بخش‌هایی از چکسلواکی را با تهدید به جنگ به تصرف خود درآورده بود و خود را برای حمله نظامی و اشغال لهستان و چنگ‌اندازی به سایر قاره اروپا آماده می‌کرد؛ شخصیتی مانند ژنرال دوگل از فرانسه بر می‌خاست و با شَم نظامی خود، خطر گسترش این جریان مخوف را احساس می‌کرد و همراه با جمعی از مُستشاران و سربازان و داوطلبان فرانسوی، عازم مناطق تحت تصرف آن می‌گشت و گروه‌های شبه نظامی تشکیل می‌داد و نیروهای مقاومت بومی را سازماندهی می‌کرد و جریان نازیسم را در همان مراحل اول رشد شکست می‌داد و نابود می‌کرد، جان ۶۰ تا ۸۰ میلیون انسان در ۶ سال، قربانی جنون هیتلری نمی‌شد. میلیون‌ها انسان جنگ‌زده و آواره نمی‌شدند، ملت‌های متعدد طعم اشغال و تحقیر را نمی‌چشیدند، اردوگاه‌های مرگ ساخته نمی‌شد؛ بشریت تا چندین دهه، شرم‌سار و سرخورده از سبعیت نوع خود در تُرومای تاریک پس از جنگ فرو نمی‌رفت، و تاریخ مسیر دیگری می‌پیمود. «شاید» در همان زمان، عده‌ای از روشن‌فکران و فعالان سیاسی و رقبای منطقه‌ای، کشور فرانسه را به« مداخله‌گری» و« بی‌ثبات‌‌سازی» در منطقه متهم می‌کردند. ژنرال دوگل را«جنایت‌کار جنگی‌» ‌می‌خواندند و استدلال می‌کردند که دولت‌ فرانسه و هم‌‌پیمانانش با عمل‌کردشان پس از پیروزی در جنگ اول و تحمیل شرایط دشوار بر ملت آلمان در«معاهده ورسای»، عامل اصلی به‌وجود آمدن جریان نازیسم بودند و خواستار محاکمه آن‌ها می‌شدند. «شاید» همه این‌‌ها را از پشت میز اتاق کار امن خود می‌نوشتند و منتشر می‌کردند و به خاطر«صلح‌طلبی» و«بیداری وجدان» و«شرافت قلم‌شان» مورد تکریم‌ها و تمجیدهای فراوان قرار می‌گرفتند… و هرگز درک نمی‌کردند که چه سرنوشت شوم و کابوس وحشتناکی در انتظارشان بوده و از سرشان گذشته است.
شکست جریان داعش در خاورمیانه کم‌ اهمیت‌تر از شکست جریان نازیسم در اروپا قرن بیستم نیست. اگر نازی‌ها به برتری نژاد خود باور داشتند. داعشیان حتی به هم‌کیشان خود نیز رحم نمی‌کردند. اگر نازی‌ها از جوان‌های آلمانی عضوگیری می‌کردند. داعشیان از پنج قاره جهان توسط شبکه‌های گسترده،‌ جذب نیرو می‌کردند. اگر نازی‌ها با توپ و تانک به میدان نبرد می‌رفتند، داعشیان امکان دسترسی به سلاح‌های کشتار جمعی شیمیایی و بیولوژیک و هسته‌ای قرن بیست‌ و یکم را داشتند. اگر نازی‌ها برای تأمین هزینه‌های جنگی خود، صرفاً بر منابع داخلی کشورشان اتکا می‌کردند، داعشیان از انواع حمایت‌های مالی و نظامی و لجیستیکی و تبلیغاتی سرویس‌های امنیتی و قدرت‌های منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای برخوردار بودند. اگر نازی‌ها در اردوگاه‌های حصارکشیده مرگ، انسان‌ها را شکنجه‌ می‌کردند و می‌کشتند، داعشیان در میادین شهر و در انظار عمومی و در برابر دوربین‌‌های فیلم‌برداری انسان‌ها را زنده زنده آتش میزدند و به صلیب می‌کشیدند و سر می‌بریدند و زنده به گور می‌کردند. اگر نازی‌ها، وعده ایجاد یک«تمدن بزرگ» و«نظم جدید» به پیروان‌شان می‌دادند، داعشیان نابودی تمدن و فرهنگ و تاریخ و هویت ملت‌ها و بازگرداندن بشریت به عصر برده‌داری و توحش و آدم‌خواری را مد نظر داشتند.
سردار سلیمانی خبر «پایان داعش» را اعلام کرد. «شاید» او نیز می‌توانست چند سال صبر کند و «مداخله»‌ نکند و پس از برافراشته‌شدن پرچم‌های سیاه داعش در سراسر منطقه و تحویل دادن «کلید تهران» به البغدادی و تبدیل‌شدن میادین شهرها به اردوگاه‌های مرگ و شعله‌ور شدن آتش جنگ در کل منطقه و چه بسا جهان و از بین رفتن ده‌ها یا صدها میلیون انسان، از داخل یکی از کشورهای هم‌پیمان پیام‌های«مقاومت» صادر کند با گروه‌های مخفی مقاومت در داخل ارتباط برقرار کند از قدرت‌های خارجی طلب مدد و نجات کند تا بلکه روزی هیولای سیاه بر زمین افتد و او به «تهران درهم شکسته، تهران زخمی و شهید اما آزاد» به‌عنوان قهرمان بازگردد.
امروز عده‌ای از پشت لپ‌تاب‌های‌شان در اتاق امن خانه‌هایشان سردار سلیمانی را و ایران را به «مداخله‌گری» و «بی‌ثبات‌سازی» منطقه متهم می‌کنند و ظهور داعش را با هزار وصله به عملکرد ایران متصل می‌کنند.
«شاید» نمی‌دانند که چه سرنوشت سیاه و کابوس تاریکی در انتظارشان بود.



,, ,

تاريخ 30 نوامبر 2017      
تعداد بازدید      




منتظر نظر شما هستیم !

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.