هفته نامه طنین قائنات -> محرم، شورعزای حسینی و فرصت بازگشت
جدیدترین
تبلیغ در طنین



di-3CYD محرم، شورعزای حسینی و فرصت بازگشت

فرشاد برهان‌باشی
محرم در راه است. از حرارت عاشورا، اشک‌ها پیش از محرم می‌آید. اشک‌هایی که نوید بازگشت می‌دهند. بازگشت به حقیقت انسانیت، بازگشت به ندای فطرت و بازگشت به سنت جد حسین(ع). به‌واقع از محرم، جز توبه را می‌توان انتظار کشید؟ حسین(ع) پیش از آن‌که سرور شهیدان باشد، سرور توبه‌کنندگان است. توبه با نام امام‌حسین(ع) عجین شده است. روز تاسوعا که قرار بود جنگ افروخته شود، از دشمن مهلت خواست و فرمود: گمان نکنید از ترس مرگ مهلت خواسته‌ام؛ می‌خواهم امشب را به مناجات و توبه و استغفار بگذرانم. عزاداران و محبان حسین(ع)، حسین(ع) این‌گونه مشتاق توبه است، تکلیفتان معلوم است؛ باتوبه به حسین(ع) اقتدا کنید. نقل‌شده در زمان پیامبر اسلام(ص)، شخصی مرتکب تخلفی شده بود و مستوجب عقوبت بود. برای فرار از مجازات چند روزی پنهان شده بود. امام حسن(ع) و امام حسین(ع) را در مسیری دید، به‌سمت آن‌ها دوید؛ درحالی که هنوز نوجوان بودند، آن‌ها را به دوش کشید و به نزد پیامبر(ص) آمد و گفت: یا رسول‌ا… من به خدا و این‌دو فرزند پناه آورده‌ام؛ به‌خاطر این‌دو من را ببخش. پیامبر(ص) با دیدن این واقعه به‌گونه‌ای خندید که دندان‌هایشان هویدا شد و دست بر دهان گذاشتند و فرمودند: تو را به خاطر آن‌ها بخشیدم. ما در محرم و عزاداری‌های‌مان به‌دنبال چه هستیم، جز واسطه قراردادن حسین(ع) برای پذیرش توبه و تصمیمی حسینی‌وار برای حسینی‌شدن. برای مثال حرشدن که تا شب عاشورا به سبب بستن راه بر فرزندان فاطمه(س) شقی‌ترین مردم زمان خویش بود، اما با بازگشت به‌سوی حسین(ع) سرور سعادتمندان عالم شد. عاشورا و حسین(ع) اکسیری هستند که توبه‌ها را به پذیرش نزدیک می‌کنند. دو برادر بودند به نام عبدا… و ابومخنف که از مخالفین سرسخت امیرالمؤمنین بودند و وقتی ایشان شهید شدند، با امام حسن(ع) سرجنگ گذاشتند. بعد امام حسن(ع)، در کربلا مقابل امام حسین(ع) ایستادند و از صبح تا عصر عاشورا با سیدالشهدا(ع) جنگیدند. سیدالشهدا(ع) تنهای تنها ماند. آمد جلوی لشکر ایستاد و گفت:«هل من ناصر ینصرنی و هل من معین یعیننی و هل من ذاب یذب عن حرم رسول‌ا…» برادر کوچک‌تر به برادر بزرگ‌تر گفت: جمله آخرش را شنیدی «هل من ذاب یذب…» برادر! نکند ما تمام عمر را اشتباه رفتیم؟ اگر الان پیغمبر بیاید و بگوید حرم من را تنها گذاشتید، چه بگوییم؟ آمدند و دو نفری با لشکر یزید جنگیدند و در لحظات آخر در یک نقطه افتادند و با هم لبخند زدند. در لحظات آخر گفتند: خوب شد! به‌سمت حسین(ع) برگشتیم. یک‌دفعه دیدند حسین(ع) آمد وسط میدان و سر این دو برادر را به دامن گرفت و گفت: پدرم و جدم منتظر و مشتاق شمایند! وقت آن فرا نرسیده که بگوییم خوب شد به‌سمت حسین(ع) برگشتیم؟ مگر صدای هل مند ناصر ینصرنی حسین(ع) هنوز به‌گوش نمی‌رسد؟ مگر زمان آن نشده که لبیک بگوییم به‌ندای حسین(ع) که از فراخنای تاریخ هنوز به‌گوش می‌رسد؟ ندایی نه برای یاری او که برای نجات خودمان. کدام نور هدایت از حسین درخشنده‌تر و کدام کشتی نجات از کشتی نجات حسین(ع) مطمئن‌تر و سریع‌تر است؟ زنی بود جزو یاران لشکر یزید، تا وقتی امام حسین(ع) شهید شد، همراه شوهرش جزء طرفداران یزید بود. بعد از شهیدکردن امام حسین(ع)، خیمه‌ها را سوزاندند. همین‌که دید خیمه‌ها سوخت یک مرتبه زن تکان خورد، گفت: چرا خیمه را می‌سوزانید؟ بعد از این‌که شعله‌های آتش در خیمه‌ها را دید، توبه کرد و بعد آمد شمشیر گرفت که از زن و بچه امام حسین(ع) حمایت کند، گرفتند و او را بردند. کسانی بوده‌اند از یاران امام حسین(ع) که در مدینه با او نبودند، در مکه نبوده‌اند، در راه بین مکه تا کوفه مثل زهیر توبه کرده و بازگشته‌اند، یا قبل از و یا در هنگام جنگ توبه کرده‌اند و کسانی هم بوده‌اند که بعد از جنگ توبه کردند. این یعنی برای بازگشتن هرگز دیر نیست. هر چه بوده‌ای و هر چه کرده‌ای از اکنون دست به دامان حسین(ع) بگیر و بازگرد. فرصت محرم، فرصت بازگشت است. بازگشت از آن راهی که آن‌قدر از آن دور شدیم که گاه کورسویی از آن به چشم نمی‌خورد. خواهش‌ها و هوس‌ها، زرق و برق‌ها، مطامع دنیوی، ثروت‌طلبی، قدرت‌پرستی دورمان کرده‌اند. حسین(ع) آمده که دستمان را بگیرد و در چشم برهم‌زدنی سربراهمان کند. سربراهمان کند چونان یاران عاشورایی‌اش که در صحنه‌های تاریک تاریخ می‌درخشند. آن‌ها همه امید به زندگی داشتند، زن و فرزند داشتند، نفس اماره داشتند، دنیا برای آن‌ها هم بود اما آنها بریده بودند. به برکت حسین(ع) به خویشتن بازگشته بودند و مشتاقانه منتظر بازگشت به پروردگار خویش بودند. همگی به‌ویژه جوانان باید این فرصت را مغتنم شمرند. فرصتی است ارزنده برای محاسبه خویش با معیار حسین(ع) و زمانی است برای توبه، به برکت عزاداری بر حسین(ع) و لحظه‌ای است طلایی برای پیمان‌بستن با حسین(ع) برای رفتار براساس رضایت حسین(ع). باید دانست توبه‌، توبه‌ای حقیقی است که تغییر در رفتار ایجاد کند. مبادا با اتمام محرم، رفتارمان با یکدیگر، کاسبی‌کردن در بازار، کارکردن در محیط کار، نگاه‌مان به مردم و پیرامون و… همان باشد که بوده است. نکند پس از محرم همان باشیم که از قبل بوده‌ایم.
توبه بر لب، سبحه بر کف دل پر از شوق گناه/ معصیت را خنده می‌آید زاستغفار ما
به‌فرموده مولا متقیان، توبه درجه‌ای است که جز با تغییر در نگاه و اصلاح رفتار حاصل نمی‌شود. پس توبه کنیم و چونان یاران حسین(ع) بر عهدمان پایبند باشیم.



,, , ,

تاريخ 13 سپتامبر 2017      
تعداد بازدید      




منتظر نظر شما هستیم !

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.